Voorstellingen

Eindelijk is het zover… het kabinet wil nog voor deze zomer excuses maken aan afstandsmoeders- en kinderen. Het gaat om ruim 13.000 vrouwen en ongeveer 15.300 kinderen. Vrouwen die tussen 1956 en 1984 gedwongen werden om hun pasgeboren baby af te staan. “Er was onvoldoende oog voor de kwetsbare en schrijnende positie van moeders en kinderen. Dat heeft veel pijn en verdriet veroorzaakt.” schrijft staatssecretaris Van Bruggen (D66) van Justitie en Veiligheid in een brief aan de Tweede Kamer. Reden voor ons om de voorstelling AFSTANDSMOEDERS nog een keer in reprise te spelen. Zodat dit verhaal de aandacht krijgt die het verdient. Wij baseren ons daarbij op de gebeurtenissen die in die jaren daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. De voorstelling is echter onze artistieke interpretatie.

Afstandsmoeders is een indringend verhaal over een ontluisterende Nederlandse geschiedenis. Vanaf 1956 tot 1984 stonden zo’n 25.000 vrouwen en meisjes hun kind af. Heel veel van hen deden dat niet vrijwillig maar onder druk. Duizenden, veelal, ongehuwde zwangere vrouwen en meisjes werden ver weg van hun eigen omgeving in tehuizen gestopt en gedwongen hun kind af te staan. Met dramatische gevolgen die tot op de dag van vandaag voortduren. Gebeurde dat in ons land? Zo kort geleden? Het is bijna niet te geloven.

“We kunnen helemaal niet opnieuw beginnen. Welke gek heeft dat bedacht? Mijn kind zit ergens, maar ik weet niet waar ze is.”

Merel leeft al haar hele volwassen leven met een groot geheim: ze heeft haar zoon afgestaan, gedwongen door de instanties. Ze weet niet waar haar kind is. Ze weet zelfs niet hoe hij heet en wat er met hem gebeurd is. Op een dag staat Leopold voor de deur. Hij is naar haar op zoek. Zou dit haar zoon kunnen zijn? Durft Merel de confrontatie met hem aan? En vindt ze uiteindelijk het meisje terug dat vol dromen en ambities was voordat ze werd weggestopt in een tehuis voor ongehuwde moeders?